خرید بازی Dead To Rights 1 PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Dead To Rights 1 PS2

Dead to Rights یک بازی ویدیویی اکشن سوم شخص است که توسط Namco Hometek توسعه و منتشر شده است. این بازی در سال ۲۰۰۲ به عنوان یک بازی انحصاری زمانی برای ایکس باکس و پس از آن برای پلی استیشن ۲ و گیم کیوب منتشر شد. یک سال پس از اولین عرضه کنسول، این بازی برای مایکروسافت ویندوز نیز منتشر شد.

هر چند وقت یکبار یک بازی پیش می آید که قسمت تاریک ما را لمس و قلقلک می دهد. سال گذشته، Grand Theft Auto 3  بود که به ما اجازه داد اتومبیل‌ها را جک بزنیم، عابران پیاده را کتک بزنیم، به جنایتکاران تیراندازی کنیم و از قدیمی‌ترین حرفه‌ای که وجود دارد نمونه برداری کنیم. Dead to Rights در آن پره است -- یک بازی طراحی شده تا به ما اجازه دهد از تمایلات درونی خود لذت ببریم. بهتر است دیوارها را با خون متحرک رنگ کنید تا با چیز واقعی.

 اما بر خلاف GTA 3 که در آن نقش یک جنایتکار را بازی می‌کنید، در DTR شما نقش یک پلیس را بازی می‌کنید که به اشتباه متهم به قتل شده‌اید. افرادی که شما می کشید همگی افراد بدی هستند که مستحق مجازات هستند. و احتمالاً این لذت‌بخش‌ترین تجربه گیم‌پلی تا کنون در سال جاری برای Xbox است. Dead to Rights هر چیزی است که در یک بازی اکشن می‌خواهید، با اسکورت‌های ناله به عنوان یک امتیاز اضافی.

ویژگی های بازی

• هزاران سلاح که همه آنها را می توان از دشمنان گرفت
• بیش از دوجین خلع سلاح وحشیانه (و مرگبار) برای باز کردن قفل
• پانزده فصل خشونت آمیز
• سخت تنها تنظیم درجه سختی است... همانطور که باید باشد
• صدای فراگیر چهار کاناله

داستان بازی Dead To Rights 1 پلی استیشن 2

Dead to Rights یک بازی پلیسی است که تبدیل به یک فیلم سینمایی شده است. DTR که به سبکی یکپارچه (بدون معرفی سطح یا رتبه بندی یا منوهای بین فصلی) ارائه شده است، از عناصر مختلف فیلم های اکشن برای بیان داستان خود استفاده می کند. شما نقش جک اسلیت را بازی می کنید، پلیسی که به دنبال انتقام قتل پدرش است.

 اسلیت که به خاطر جنایتی که مرتکب نشده است (آیا همیشه اینطور نیست)، باید از زندان فرار کند و از میان دریایی از فساد و فریب عبور کند تا حقیقت مرگ پدرش را کشف کند. اسلیت برای پاک کردن نام خود باید صدها دشمن اسلحه‌باز را تلف کند. داستان کمی واضح است و به نظر می رسد همه فاسد هستند و به دنبال یک تکه تخته سنگ هستند. و این خیلی خوب است زیرا دقیقاً همان چیزی است که در ده ها فیلم پلیسی دیگر دیده اید.

گیم پلی بازی Dead To Rights 1 پی اس 2

Dead to Rights یک شوت ام آپ پر اکشن است که شباهت هایی (اما در واقع کم) با مکس پین دارد. در هسته خود، DTR یک انفجار است. یک هو. یک انباری دشمنان را گروگان بگیرید، سلاح های دشمن را بگیرید، دلقک های قاتل را اعزام کنید (در واقع، دلقک هایی در این بازی وجود دارند)، و از سگ خود، Shadow، برای پاره کردن افراد بد استفاده کنید. چند بازی کوچک، تعداد زیادی اسلحه، چند زبان شیطنت آمیز، صحنه دوش گرفتن از زندان، و تعقیب هلیکوپتر را انجام دهید و به یک بازی خوب دست پیدا خواهید کرد.

برخلاف مکس پین، Dead to Rights از سیستم هدف‌گیری خودکار استفاده می‌کند. تنها کاری که باید انجام دهید این است که ماشه مناسب را برای هدف قرار دادن نزدیکترین دشمن نگه دارید. دید اسلحه اگر شلیک تقریبا خودکار باشد به رنگ قرمز، اگر شلیک تیره باشد به رنگ زرد و اگر شلیکی باشد که به هدف اصابت نکند سبز می شود. با فشار دادن مکرر ماشه می توانید به سرعت از میان اهداف عبور کنید. و دشمنان زیادی برای هدف قرار دادن وجود خواهد داشت، بنابراین به عملکرد عادت کنید.

می‌توانید به هدف‌گیری دستی بروید، اما این عمدتاً زمانی است که می‌خواهید به سمت یک جسم شلیک کنید، مانند یک درام نفت. در حالی که به نظر می رسد هدف گیری خودکار چالش کمتری را ایجاد می کند، در واقع به هیچ وجه مانع از گیم پلی سخت نمی شود. در واقع، هدف گیری خودکار به حس سرگرمی آرکید بازی می افزاید. و دشمنان بسیار زیادی وجود دارد، غیرممکن است که همه آنها را به صورت دستی هدف قرار دهیم.

جک اسلیت دارای یک دستگاه آدرنالین متر است که به او اجازه می دهد تا حملات غوغا را مسدود کند و از شیرجه زدن در زمان گلوله خود استفاده کند. این متر به مرور زمان به طور خودکار پر می شود و صادقانه بگویم، تنها زمانی که مجبور به مسدود کردن زیاد باشید، آدرنالین شما تمام می شود.

 شما به ندرت (اگر هرگز) دچار کاهش آدرنالین خواهید شد. بنابراین اگر متر به راحتی در دسترس باشد، چه فایده ای دارد؟ خب واقعا فایده ای نداره این سطحی است و مایه تاسف است، زیرا باید محدودیتی برای غواصی های آهسته شما وجود داشته باشد.

کشتن افراد به بهترین وجه با اسلحه انجام می شود و  Dead to Rights  از این تعداد زیاد است. یوزی ها، AK-47، تفنگ های ساچمه ای، موشک انداز و حتی شعله افکن ها به شما در تلاش برای انتقام کمک می کنند. چندین نسخه از اسلحه وجود دارد. 

در بازی فقط یک شاتگان نخواهید یافت، بلکه چندین نوع مختلف را پیدا خواهید کرد که همگی نقاط ضعف و قوت خود را دارند. هر اسلحه ای لذت بخش است، برخی بیشتر از بقیه، اما هیچ یک از آنها برای حمل آزار دهنده نیستند. و این در چنین بازی مهم است. تعادل عالی با اسلحه وجود دارد.

و هر اسلحه ای که استفاده می کنید توسط دشمن نیز استفاده می شود، بنابراین همه چیز منصفانه و مربع است. وقتی می بینید یک بدی کباب می کند، احساس نکنید که فریب خورده اید. شما می توانید یک شعله افکن بگیرید و خودتان چند مارشمالو را کباب کنید. به همین ترتیب، بدانید که پیدا کردن یک موشک انداز فقط می تواند به این معنی باشد که یک احمق سعی می کند دیر یا زود نان تست شما را با یک راکت پر کند.

از جمله مواردی که Dead to Rights را از کلون شدن Payne باز می دارد، خلع سلاح است. بیش از دوجین راه برای دور کردن یک سلاح از دشمن وجود دارد و هر یک باید قفل آن باز شود. خلع سلاح را می‌توان طوری تنظیم کرد که به‌طور تصادفی اتفاق بیفتد یا می‌توانید دستورات دکمه‌ای خاص را وارد کنید تا دقیقاً خلع سلاح مورد نظرتان را انجام دهید.

 برای خلع سلاح باید دست خالی به دشمن نزدیک شوید. سپس فقط دکمه B را فشار دهید (اگر تصادفی باشد) و اسلحه را ربوده و سپس دشمن را اعزام خواهید کرد. خلع سلاح ها عالی هستند اگر عاشق تماشای جک اسلیت نیستید که مردی را در هوا تکان می‌دهد و با شلیک مسلسل او را فریب می‌دهد، پس مشکلی با شما پیش آمده است. یه چیزی خیلی خیلی اشتباهه

شما فقط باید از خلع سلاح استفاده کنید زمانی که سلاح ندارید، اما احتمالاً متوجه خواهید شد که تپانچه های خود را در غلاف نگه دارید تا یک حرکت جالب دیگر خلع سلاح را تماشا کنید. یکی از بهترین ها زمانی است که اسلیت یک دست تپانچه بددی را می گیرد، آن را پشت سرش می چرخاند و او را مجبور می کند که به پشت سر خود شلیک کند. 

یوچ. باز کردن قفل خلع سلاح آسان نیست. این نسبتاً تصادفی به نظر می رسد و یک خلع سلاح جدید تقریباً یک بار در هر شش یا هفت خلع سلاح باز می شود. یک بار در کل بازی و من فقط حدود هفت خلع سلاح را باز کرده بودم. تا حدی به این دلیل که من به اندازه کافی آنها را انجام ندادم، اما همچنین به این دلیل که Namco  به وضوح می‌خواهد گیمرها برای بار دوم بازی را انجام دهند تا خلع سلاح‌های بهتری را باز کنند.

حیف است که خلع سلاح در Dead to Rights عملی تر یا ضروری تر نیست، زیرا این بهترین چیز در بازی است. اما وقتی هیچ سلاحی در دست ندارید، به سراغ یک مرد بروید، معمولاً قبل از اینکه به آنها برسید، چند بار شلیک می کنید. اگر سطوح به گونه‌ای طراحی شده بودند که کمی بیشتر دزدکی کنند، می‌توانید حریفان خود را بیشتر غافل بگیرید.

 ارزشش را دارد که فقط برای دیدن خلع سلاح چند عکس بگیرید. هک، ارزشش را دارد که بازی را برای بار دوم بازی کنید تا خلع سلاح های بیشتری را باز کنید. برخی از این حرکات شما را از هجوم صندلی خود خارج می کند. به دوستت زنگ می‌زنی و می‌گویی: "باور نمی‌کنی کاری را که من انجام دادم!" مگر اینکه دوستی نداشته باشی سپس Tickle-Me Elmo خود را از اتاق خواب خود می گیرید و او را روی مبل می اندازید تا آخرین حرکات دوپینگ خود را به او نشان دهید.

کلید زنده ماندن از Dead to Rights استفاده از سپرهای انسانی تا حد امکان است. وقتی مسلح شدید، به یک بدی نزدیک شوید و B را فشار دهید و او را گروگان خواهید گرفت. حالا او گلوله‌ها را از دوستانش می‌گیرد در حالی که شما به آنها شلیک می‌کنید. اگرچه این سپر گنبد محافظ 360 درجه نیست.

 بنابراین اگر یک مرد پشت سر شما بیاید، به شما شلیک می شود. این شما را مجبور می کند که به طور مداوم سپر را تغییر دهید تا از آتش گرفتن جلوگیری کنید. سپرها دارای متری هستند که در زیر نوار سلامتی شما ظاهر می شود و به شما اطلاع می دهد که چقدر سلامت باقی مانده است. پس از مرگ آنها به زمین می افتند.

حرکت با یک گروگان بسیار کند است و واقعاً برای زمانی است که وارد منطقه ای با تعداد زیادی دشمن نزدیک می شوید. بنابراین اگر بعد از مرگ همه بدها متوجه شدید که هنوز یک سپر دارید، فقط B را فشار دهید و آنها را دور بیندازید. متأسفانه فقط چند انیمیشن مختلف برای اجرای برنامه وجود دارد. داشتن این همه خلع سلاح منطقی نیست، اما تنها سه یا چهار راه برای رهایی یک گروگان وجود دارد. Namco برای تنوع نیاز داشت چند عدد دیگر را داخل آن بیاندازد.

چیزی که Dead to Rights را در مقایسه با Max Payne 1 بسیار دریافت می کند، شیرجه در زمان گلوله است. با نگه داشتن Y برای حدود یک ثانیه، می توانید تا زمانی که آدرنالین کافی دارید (و خواهید داشت) وارد یک شیرجه رفتن آهسته به عقب، جلو یا پهلو شوید. در حین حرکت آهسته، صداها تحریف می‌شوند و دشمنان به‌طور باورنکردنی آهسته حرکت می‌کنند و به شما فرصتی می‌دهد تا اتاق را به سرعت پاک کنید.

 با این حال، حرکت آهسته چندان کاربردی نیست. شما قطعا از آن استفاده خواهید کرد، اما نه به اندازه ای که در Payne استفاده کردید. گروگان گرفتن خیلی بهتره یکی از بهترین حرکات این است که یک حرکت آهسته در میان جمعیت انجام دهید، چند نفر از آن‌ها را بیرون بکشید و وقتی فرود آمدید، بلافاصله یک گروگان بگیرید. Slow-mo در The Matrix و Max Payne جالب به نظر می رسید و اینجا تفاوتی ندارد. بهترین آنها شیرجه رفتن آهسته به عقب است که خشم تپانچه های دو مشت خود را آزاد می کنید. وقتی به کبوترهای جان وو اجباری نیاز دارید کجاست؟

شما به Shadow بیشتر بازی دسترسی دارید. شما به طور خلاصه کنترل او را برای یک مینی بازی بمب افکن به دست خواهید گرفت، اما در غیر این صورت او فقط برای حمله به مردم آنجاست. Shadow متر آدرنالین خودش را دارد و نمی توان مدام از آن استفاده کرد. 

اما هنگامی که از Shadow استفاده می کنید، او بلافاصله به دشمن مورد نظر شما حمله کرده و آنها را می کشد و سلاح آنها را برای شما بازیابی می کند. این می تواند زمانی که مهمات شما تمام شده باشد و با شلیک گلوله به دام افتاده اید بسیار مهم باشد. با این حال، Shadow بهتر بود از بازی کنار گذاشته می شد.

اینطور نیست که ایده سگ پلیس جالب نباشد، اما Shadow در بازی بسیار لنگ است. این یک کشتن فوری است و به راحتی می توان از مزایای Shadow سوء استفاده کرد. اما مینی بازی بمب افکن به نوعی جالب است. اینطور نیست که Shadow عنصر بدی برای بازی باشد، اما به نظر می‌رسد که می‌توانست خیلی بیشتر از چیزی که وجود داشت برای او وجود داشته باشد. 

چرا اجازه ندهید Shadow تمام شود و قوطی را روی زمین برای شما بگیرد یا فقط او را مجبور به دویدن کنید و حواس دشمنان را پرت کند؟ در عوض تنها کاری که او انجام می دهد کشتن است. بد نیست، اما عالی نیست.

شکست بزرگ Dead to Rights با سیستم مبارزه تن به تن است. این بسیار محدود است، تنها با چند ترکیب ترکیبی موجود. شما می توانید با مشت، لگد، چنگ زدن، و پرتاب دشمن خود و این در مورد آن است. شما نمی توانید یک دشمن را به دشمن دیگر بیندازید، که باعث می شود هنگام مبارزه با گروهی از بدها، بسیار سخت تر شود. مبارزه کردن در واقع مدتی طول می کشد تا از پس آن بربیایید، به همان سادگی که هست، زیرا اغلب شما محاصره خواهید شد. یادگیری نحوه مسدود کردن و نحوه تغییر سریع اهداف کلیدی است.

دشمنان دقیقاً همان حرکات Slate را دارند، بنابراین مبارزه حتی فرمول‌تر به نظر می‌رسد. کمی از این مبارزه ممکن است یک استراحت خوب از بازی بدون وقفه ای که در اکثر بازی وجود دارد فراهم کند، اما مبارزه تن به تن بیش از حد در این بازی وجود دارد. حداقل یک پنجم بازی مشتمل بر مشت است و تقریباً همه باس ها در حالت mano-y-mano قرار می گیرند. این فقط دعوای زیادی است که نمی توان آن را توجیه کرد.

و نمی توان گفت که جنگ آنقدر خسته کننده است که غیرقابل تحمل است، اما کمی زیاد است. فصل سوم، سطح زندان، شما را نزدیک به یک ساعت تن به تن مبارزه می کند. در یک بازی ده ساعته، این مقدار برای یک بخش بسیار زیاد است، به خصوص در اوایل. مثل این است که DTR با اسلحه شما را مسخره می کند و سپس بلافاصله آن سلاح های شگفت انگیز را از شما می گیرد و شما را مجبور می کند یاد بگیرید که با مشت بجنگید.

 در واقع این یک وقفه طولانی است که ممکن است مجبور شوید برخی از تکنیک های جنگ با اسلحه را دوباره به خودتان یاد دهید. این تعادل بازی وحشتناک است و  Dead to Rights را از کالیبر Max Payne  باز می دارد.

Namco کار خارق العاده ای در ایجاد مکانیک های عالی اسلحه انجام داد، اما بعد از آن به نظر می رسید که زمان ساخت موتور جنگی تمام شده است. یک بازی مانند Streets of Rage تنها با چند حرکت می تواند به نتیجه برسد، زیرا یک بازی بسیار ابتدایی است. پانچ و دویدن سرگرم کننده است. اما  Dead to Rights برای زنده ماندن در این فلسفه بسیار بلندپروازانه است. نمی‌توانید یک قسمت از گیم‌پلی را درجه یک و نیمی دیگر پایین‌تر از سطح بازی داشته باشید، زیرا بخشی از لذت را از کل تجربه حذف می‌کند.

کسانی که بازی های دشواری مانند Gunvalkyrie را دوست ندارند، می خواهند از Dead to Rights  دور بمانند. بازی فوق العاده دشوار است، اما در عین حال فوق العاده ارزشمند است. زمان بازی برای تکمیل تمام پانزده مرحله حدود 9 ساعت است، اما احتمالاً چهار یا پنج ساعت را برای عبور از سطوح صرف خواهید کرد.

Dead to Rights چیزی را ارائه می دهد که من به یاد ندارم قبلاً در یک بازی اکشن تجربه کرده باشم. برای زنده ماندن به استراتژی نیاز دارید. در سطوح قبلی اشکالی ندارد که در موقعیت‌هایی قرار بگیرید، غواصی آهسته انجام دهید، گروگان‌ها را بگیرید و مردم را از بین ببرید.

 اما برخی از سطوح بعدی این اجازه را نمی‌دهند. یک سطح آنقدر سخت بود که بالاخره مجبور شدم برای زنده ماندن حرکاتم را گام به گام برنامه ریزی کنم. خیلی از بازی‌های اکشن شما را مجبور نمی‌کنند که فکر کنید، "خوب، من به سمت راست سر می‌زنم و دو نفر با تفنگ ساچمه‌ای بیرون می‌آیند.

 یکی نزدیک‌تر را می‌گیرم، دوستش را می‌کشم، گروگان را به گوشه می‌کشم و دو تک تیرانداز اول را بیرون می‌آورم. پشت بام، از او به عنوان سپر استفاده می کنم، سپس به سمت چپ می روم، از AK-47 روی مردی که پشت دیوار پنهان شده است، می پرم پایین و یکی از دو نفری را که می رسند، می گیرم. در طبقه پایین رفیقش را می کشم و امیدوارم تک تیرانداز نهایی او را نکشد قبل از اینکه بفهمم از کدام پنجره شلیک می کند.

برای برخی، این چیزی نیست که یک بازی اکشن باید باشد. اما واقعاً یک پیچ جدید اضافه می کند. هیچ چیز در آن مانند یک بازی Tom Clancy که شما را مجبور به استراتژیک کند وجود ندارد، اما خود گیم پلی به استراتژی نیاز دارد. هر گیمری از این موضوع قدردانی نخواهد کرد، اما کسانی که عاشق بازی های بسیار چالش برانگیز هستند، احتمالاً به اندازه من از آن لذت خواهند برد.

بازی ها قبلا خیلی سخت بود. و شکست دادن یک بازی سخت رضایت زیادی را به همراه داشت. بسیاری از بازی‌های امروزی به شما این حس را می‌دهند که در حال انجام مراحل مختلف هستید. مرده برای حقوق سخت است. خیلی سخته اما این چیزی است که آن را بسیار لذت بخش می کند. 

راستش را بخواهید، یک بازی که در آن شما به این سو و آن سو می‌روید و همه افراد را در معرض دیدتان می‌کشید، ممکن است بعد از چند ساعت قدیمی شود. واقعاً پس از چند ساعت اول بازی، چیز جدیدی ارائه نشده است. این چالش است که آن را قانع‌کننده می‌کند، که شما را وادار می‌کند به بازی ادامه دهید و باعث می‌شود برای کارهای بیشتر به عقب برگردید.

چیزی که ممکن است مردم را واقعاً ناامید کند این است که بازی بسیار ساده به نظر می رسد. مردم را می بینی، می کشی. ساده تر از این نمی تواند باشد. و سپس به باسنت لگد می زنند. بعضی ها از زمین بلند می شوند و می گویند: "به هیچ وجه یک بازی اینطوری مرا زیر پا نمی گذارد." دیگران فقط در آنجا دروغ می گویند و می پذیرند که بازی ناعادلانه و بیش از حد سخت است. همانطور که چند پاراگراف پیش گفتم - اگر چالشی را دوست ندارید، این بازی را دریافت نکنید.

Dead to Rights دارای چندین مینی بازی است که در سطوح مختلف ظاهر می شوند. برخی از آنها واقعا خوب هستند (مانند بمب های خلع سلاح) و برخی دیگر به طرز چشمگیری بد هستند (رقص استریپر). سطح دوم  Dead to Rights با یک مینی‌بازی طولانی و بسیار آسان خدشه‌دار می‌شود که در آن شما کنترل یک استریپر را به دست می‌گیرید و او را وادار می‌کنید تا برای مشتریان برقصد تا اسلیت بتواند مخفیانه وارد کلوپ شبانه شود.

 این می توانست جالب باشد به جز این واقعیت که رقصنده به طرز وحشتناکی مدل شده است، بنابراین شما حتی نمی توانید از رقص لذت ببرید و بسیار آسان و کشیده است. همانطور که هست، رقص نیم ساعت طول می کشد (البته احتمالاً حدود سه دقیقه) و باید دکمه های مربوطه را هنگام عبور از روی صفحه فشار دهید. این یک مینی بازی بد است و بدتر از آن برای نزدیک شدن به شروع بازی.

اما سایر مینی گیم ها بسیار جالب هستند. وقتی در زندان هستید می توانید وزنه برداری کنید، کیسه سرعت را بزنید و کشتی بازو کنید. هر کدام از این بازی‌ها کنترل‌های مشابهی دارند و همه چیز در مورد ضربه زدن ریتمیک دکمه است. آنها در واقع بسیار باحال هستند. 

با این حال، بهترین مینی‌بازی زمانی است که باید سگ خود، Shadow را به داخل ساختمانی بفرستید تا بمب‌ها را ببوید. شما کنترل Shadow را به دست می گیرید که او به دنبال بمب می گردد. هنگامی که او بمب را پیدا کرد، باید آن را خلع سلاح کنید. بمب به عنوان یک پیچ و خم ارائه می شود. شما باید یک الکترود را از طریق پیچ و خم بدون دست زدن به طرفین هدایت کنید. 

اگر به خاطر این واقعیت نبود که بمب سه بعدی است (به این معنی که پیچ و خم به طور کامل دور بمب می پیچد) و زمان محدودی وجود دارد، این کار آسان خواهد بود. این یک سرگرم کننده حواس پرتی از خشونت است و می تواند کمی دشوار باشد. مطمئنا بهترین بازی های کوچک.

مینی گیم های زیادی وجود ندارد، اما معمولاً حداقل یکی در یک سطح وجود دارد. برخی از سطوح بسیار بیشتر از سطوح دیگر (شما تعداد زیادی بمب را در DTR خلع سلاح خواهید کرد) نسبت به سطوح دیگر دارند، اما هرگز زیاد به نظر نمی رسد. فقط مینی‌بازی استریپینگ به‌عنوان یک تجربه بد برجسته می‌شود.

حدود نیمی از باس ها در Dead to Rights وجود دارند و اکثریت آنها باید در نبرد تن به تن باشند. اگر بر کنترل‌های مبارزه، به خصوص مسدود کردن تسلط نداشته باشید، این واقعاً سخت خواهد بود. باس ها ترکیب خوبی هستند و همه آنها متمایز هستند. 

برخی از آنها مانند شما سبک مبارزه خواهند داشت، اما تعداد کمی (ما این را به عنوان یک شگفتی نگه می داریم)، انیمیشن های منحصر به فرد خود را خواهند داشت. بسیاری از باس ها به سادگی نیاز دارند که آنها را شکست دهید، اما یک زوج در قالب کلاسیک رئیس قرار می گیرند و الگوها و نقاط ضعف خاصی دارند که باید از آنها سوء استفاده کرد. تا زمانی که آنها را کشف نکنید، نمی توانید این افراد را شکست دهید. اما وقتی این کار را انجام می دهید، خوب، تمام کردن آنها بسیار لذت بخش است.

تعدادی از باس ها از اسلحه استفاده می کنند و این نبردهای تن به تن از بهترین های بازی هستند. کسی نیست که گروگان بگیرد و معمولاً مقدار محدودی اسلحه در دست است. شما باید در حرکت بمانید، پشت اشیا اردک بزنید و از عقل خود برای شکست دادن دشمنتان استفاده کنید. برخی از این پیروزی‌ها پایان‌های نسبتاً آشکاری دارند، اما این در قالب فیلم پلیس بد می‌آید.

البته هیچ بازی کامل نیست، اما  Dead to Rights  کمی ناامید کننده است زیرا می توانست با چند لمس بیشتر حتی بهتر هم باشد. برای نمونه، موتور جنگنده باید قوی تر باشد، زیرا کاملاً کم خون است. و Shadow باید مفیدتر از بو کشیدن بمب و کشتن افراد بد باشد. اما شاید بزرگترین شکایت من عدم پرش و کوهنوردی باشد. یک دکمه شیرجه (Y) وجود دارد، اما شما واقعاً نمی توانید روی چیزها بپرید. شما نمی توانید از روی نرده ها بپرید یا با تی جی هوکر روی سقف ماشین سر خوردن انجام دهید. 

 شما نمی توانید بر روی یک ماشین یا سکوهای دیگر بالا بروید و این واقعا آزار دهنده است. یک ویژگی پرش واقعی کمی روان بودن را به بازی اضافه می کرد و مطمئناً مناظر جالب تری را ایجاد می کرد. من یک روز را صرف انجام TJ Hooker روی کاپوت ماشین می کنم. من واقعا این کار را خواهم کرد. به طور جدی.

گرافیک بازی Dead To Rights 1 پی اس 2

هر چقدر هم که این دیوانه به نظر می رسد، Dead to Rights به اندازه کافی دور نمی رود. بله، بازی شامل شلیک های سر، اعدام های وحشیانه، انفجارهای فراوان و ناله های فاحشه می شود، اما در واقع جلوی آن را می گیرد. به عنوان مثال، یک ضربه سر، سر بچه ها را از بین نمی برد. 

شما نمی‌بینید که مغزها پاشیده می‌شوند، نمی‌بینید بچه‌هایی که در هنگام مرگ دستشان را می‌گیرند، نمی‌توانید دید کاملی از وحشیگری پیدا کنید. این خوب است که Namco می خواست خیلی دور نرود، اما این بازی به عنوان یک جشنواره خشونت آمیز بیش از حد معرفی می شود، در حالی که واقعاً اصلاً این موضوع را از بین نمی برد.

این اکشن هنوز هم یک ضربه بصری بسیار محکم دارد، که لازم است زیرا خود بازی خیلی زیبا نیست. برخی از جلوه های ذرات زیبا وجود دارد، اما اکثر بازی ها در مقایسه با عناوین اخیر Xbox  درجه دوم به نظر می رسند. انیمیشن ها گاهی اوقات کمی سفت هستند و برخی از سطوح از نظر بصری تحریک کننده نیستند.

تنوع خلع سلاح ها فوق العاده است و تماشای همه آنها شگفت انگیز است. اما زمانی که بازی در کنترل کامل شما باشد، آنقدرها هم زیبا نیست. در اینجا و آنجا نیز چند اشکال وجود دارد، به خصوص وقتی صحبت از اسلحه هایی با دامنه نور لیزر می شود. گاهی اوقات به نظر می رسد که آنها کاملاً بی حال هستند، انگار که اصلاً از اسلحه بیرون نمی آیند.

همین تنوع است که به شما کمک می‌کند تا جلوه‌های بصری لکه‌دار را فراموش کنید. بازی کمی بیش از حد نرم به نظر می رسد، نه آنقدر که یک بازی Xbox باید تیز باشد. از طرف دیگر، کات سین ها FMV هایی به خوبی رندر شده اند. اگرچه خط داستانی کمی فراموش شدنی است (چیزی در مورد شمش طلا و مقامات دولتی فاسد و مواردی از این دست)، اما تماشای فیلم های سینمایی زیبا قبل از بازگشت به دنیای نسبتاً استاندارد درون بازی لذت بخش است.

صداگذاری و موسیقی بازی Dead To Rights 1

برخی از موسیقی‌ها در موقعیت‌های پرتنش بسیار پایین هستند. اما صداپیشگی کمی سخت است. برخی از بازیگران نقش مکمل کمتر از ستاره‌ای هستند، اما جک اسلیت بسیار خوب است. او چند خط دردناک دارد که نمی توان آن را باور کرد، اما در بیشتر موارد بد نیست. شلیک گلوله خوب و بلند است و دختران را در یک فاحشه خانه (با عرض پوزش، سالن ماساژ) ناله می کنند. اما بازی از کانال مرکزی استفاده نمی کند.

صدای باس را از زیر می شنوید، اما صداها از دو بلندگوی جلو (و گاهی اوقات از بلندگوهای عقب نیز) می آید. هیچ بازی ایکس باکس نباید بدون صدای واقعی 5.1 باشد. از آنجایی که این از ساب ووفر استفاده می کند، حدس می زنم که می توان آن را صدای 4.1 در نظر گرفت. اما آن را برای GameCube و PS2 خود بگذارید. ایکس باکس باید از سخت افزار استفاده کند. صدا در کل خوبه ولی فقدان 5.1 بد است.

جمع بندی

مرده به حقوق ارائه می دهد. این یک چالش بزرگ و یک انفجار مطلق برای بازی است. بله، برخی از ایرادات (و عیب‌های اصلی) وجود دارد، اما این نمی‌تواند بازی را از سرگرم‌کننده بودن دور نگه دارد. اگر موتور جنگی بهتر بود، این موتور به راحتی مکس پین را به عنوان پادشاه بازی های گلوله تایم شکست می داد. اما جنگ خیلی ساده، خیلی ضعیف است و خیلی زیاد است

. Namco ممکن است در ارائه این بازی به عنوان یک بازی به سبک فیلم بسیار ظریف عمل کرده باشد. نظراتی را می شنوید که در اوایل رد می کنید و در واقع بعداً ارتباط ظریفی دارند. چیزهایی که در یک فیلم استالونه شامل نمای نزدیک روی صورت اسلای می شود که او این اظهارات عجیب را بیان می کند. 

چیزی که آن را برجسته کرد. و سپس در پایان فیلم، پس از نبرد نهایی، مخاطب آن خط را به سرشان باز می‌گرداند و آنها لبخند می‌زدند. "اوه، چقدر باهوش است." اما زیرکی در اینجا کمی بیش از حد کمرنگ است. با این حال، جدا از این نگرانی ها، Dead to Rights یک انتخاب عالی را ایجاد می کند. 

هرکسی که به دنبال یک بازی سخت (هیچ اصلاح‌کننده سختی وجود ندارد) پر از اکشن است، Dead to Rights یکی از بازی‌هایی است که باید دریافت کند. من سومین بار هستم (بدون دروغ) و همچنان سعی می کنم تمام خلع سلاح ها را باز کنم.